از بین آهنگ‌هاش خیلی از “بمون” و “رگ خواب”  لذت بردم٬ هم به خاطر آهنگ سازی و هم تنظیم و هم صدای زیبای محسن یگانه٬ ولی تا دلتون بخواد از آهنگ ها “آدما” و “کم دارم” اعصابم خورد شد! به بقیه‌ی آهنگ‌های آلبومش هم خیلی نمی‌تونم نمره‌ی خوبی بدم!‌

ببخشید که تحلیلم خیلی خیلی تخصصی بود!

پیشاپیش عرض می‌کنم که زود قضاوت نکنید چون اصلاً آدم مذهبی‌ای  نیستم! مشکل اصلی من اصلاً بحث مذهبی نیست، بحث سر راحت بودنه. من اصولاً خیلی با دوستام و همکارام صحبت می‌کنم و باهاشون شوخی می‌کنم و اصولاً با هرکسی زود رفیق می‌شم ولی واقعیت اینه که نمی‌دونم چجوری باید با خانوم‌ها صحبت کرد تا هم از دستت ناراحت نشن و هم اینکه باهاشون راحت باشی! مخصوصا برای من که مجردم! اصولاً این گونه بحث ها رو اصلاً دوست ندارم پیش بکشم ولی نمی‌دونم دقیقاً باید چکار کنم که نه آبروم بریزه و وجه‌ام خراب نشه و هم اینکه می‌خوام صمیمی بشم. البته قرار نیست به هر خانومی که قراره کار کنم خدای ناکرده نظر داشته باشم! به همین خاطر این مشکل من هم برای خودش معضلی شده!

ببینید من اصولاً با دخترای هم سن و سال خودم هیچ مشکلی ندارم ولی نمی دونم چرا وقتی باید با بعضی خانوم‌هایی که کمی ازخودم بزرگ‌تر هستند مشکل ارتباط پیدا کنم !

عجب‌ها!

سال اولی که دانشگاه قبول شدم همون اول ورودمون به دانشگاه مصادف بود با ماه رمضون و اون موقع بود که شام‌هاشون خوب بود! اون اوایل خیلی با غذاهای دانشگاه حال می‌کردیم ولی نمی‌دونستیم که این غذاهای خوب فقط برای ماه رمضونه! بعد که ماه رمضون تموم شد غذا ها تغییر کرد و اصلاً اون غذاهایی نبود که قبلا! دیده بودیم!

دل‌نگرانی‌ای که نمی دانم چطور بگویمش، چطور فکرش را برایتان بگویم. همیشه دل‌نگران بودم. انگار که قرار است همیشه یک اتفاق منفی بافتد . همیشه اتفاقی هست که باید بیافتد من نگرانش باشم. همیشه چیزی هست که باید نیافتد و من قادر نیستم جلویش را بگیرم!

ای! بد دردی است این عادت به نگرانی! بدجوری اخت شده‌ام با چیزی که نباید بشوم.الان هم که از امتحاناتم گذشته است و واقعاً چیزی برای نگرانی وجود ندارد ولی همچنان نگرانم، شب‌ها نمی‌دانم چندساعت در تخت‌ام می مانم و ناخودآگاه به نگرانی‌هایی که شاید برایم پیش‌بیاید فکر می‌کنم. انگار میراث دانشگاه برای ما بیماری‌‌های مختلف روانی است! اضطراب، اسکیزوفرنی! و هزار تا کوفت و زهر مار دیگر!

الان هم که این‌ها را می‌نویسم نمی‌دانم چرا ناخواسته نسبت به شهر تبریز آلرژی پیدا کرده ام و انگار قرار است آنجا تفاق بدی برایم بیافتد! فردا قرار است برای کاری یه سری به تبریز بزنم و همان روز برگردم، ولی بازهم نگران!

خیلی کتاب مونده که باید بخونم و کلی هم فیلم و سریال روی دستمه که بایید بخونم!

یادش بخیر!

جلوه های ویژه‌ی این فیلم براستی محصور کننده است، تصاویری که از سرزمین “پاندورا” در این فیلم دیده می‌شود در اولین نگاه ما را به یاد جنگل‌های آمازون می‌اندازد، جنگل‌هایی که  ناشناخته بودنش می‌توان درآن تصور هرگونه اتفاقات سحرآمیز را داشت، شاید به همین خاطر هم بوده باشد که جیمز کامرون تصاویر عجیب و غریب و موجودات “شش پا” ی این فیلم را در این جنگل خلق کرده است.

در هرصورت حتی اگر فیلم‌های تخیلی خوشتان نمی‌آید این فیلم را از دست ندهید. در زیر تریلری از فیلم را که در سایت اختصاصی فیلم هست را می‌بینید. امیدوارم خوشتان بیاید.